دل نوشته ها

چه عاشقانه خواندم، چه بی بهانه رفتی

نا باورانه ماندم، که بی نشانه رفتی

من بی تو و تو تنها، از تو چه مانده بر جا

جز مشت خاطراتی، همرنگ خواب و رویا

از جنس این روزگار نبود

صفایش آنچنان بی بدیل، که هر کسی  مجذوب او می شد، متین و آرام با لحنی دلنشین و کلامی شمرده و زیبا آنگونه که صدای بلندش را هیچکس، هیچگاه به خاطر ندارد. آنچنان به همگان عشق می ورزید که گویی تمامی خوبی ها را در وجود او به ودیعه نهاده اند.

دلش مانند دریا، نگاهش همچون زیبایی شفق صبحگاهی، سخاوتش چونان آسمان، استواریش همچون کوه و افتادگیش مانند زمین، فرزند ایران، از سرزمین دلیران، گرمای وجودش همانند گرمای خورشید تابستان شهرش، از جنس همان شهیدانی که روزگاری بر خاکش قدم میگذاردند.

کلام توان به تصویر کشیدنش را ندارد....

از کسی میخواهم بگویم که عاشقانه زیست و عاشقانه، آرام و بی صدا، غریب و تنها، در غروبی خون رنگ به رنگ لاله های سرخ خوزستان، شهادت گونه به سوی ابدیت پرواز کرد. با بهار آمد، بهاری زیست و با بهار پر کشید.

هفتم خرداد ماه سال شصت و هفت در اهواز دیده به جهان گشود،کودکی آرامی را سپری نمود،تا اینکه در سال هفتاد و چهار پای به دبستان گذارد، کودکی آرام، در دبستان همه او را دوست داشتند، ایمان کوچولو هر کجا می رفت تمام نگاه ها را به سمت خود بر می گرداند،... روزگار گذشت تا او به سال آخر دبیرستان رسید، ایمان کوچولو دیگر بزرگ شده بود، اما هنوز آن معصومیت کودکی را با خود به همراه داشت. دبیرستان هم تمام شد. بعد از اتمام دوران دبیرستان در اهواز پای به دانشگاه گذارد. دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز.

حالا دیگر برای خودش مردی شده بود. به گفته دوستانش وقار، متانت و افتادگی او هر کسی را مجذوبش می کرد، از هم دوره ای ها تا اساتید ومدیران گروه و  هر کسی که او را می شناخت.

 در سال هشتاد و هشت درسش تمام شد"تکنسین اتاق عمل"، در پوست خودش نمی گنجید که می تواند خدمتی هرچند کوچک به همنوعان خود کند.

تا قبل از سربازی در چند بیمارستان اهواز خدمت نمود. بچه های بیمارستان های امام خمینی، رازی و گلستان اهواز او را خوب به خاطر دارند.

روز اول اردیبهشت سال یک هزار و سیصد و هشتاد و نه برای دوره آموزشی به پادگان صفر- پنج کرمان اعزام شد و در آنجا دوران آموزشیش را گذراند.

بعد از دو ماه دوری بازگشت، سخت می شد او را شناخت، نه به خاطر اینکه پانزده کیلو وزن کم کرده بود و نه به این دلیل که تمام پوستش از آفتاب سوخته بود، بلکه به این دلیل که مَرد شده بود. نه، بزرگ مَرد واژه ای بهتر برای توصیف اوست.

پس از ده روز برای گذراندن مابقی دوران خدمت به پادگان دوکوهه اعزام شد، پادگانی در پنج کیلومتری اندیمشک، میعادگاه بسیاری از فرزندان نیک این سرزمین که از آنجا به جبهه اعزام شدند و دیگر هرگز بازنگشتند.

(( البته ویرانه بگویم بهتر است تا پادگان)).

هیچگاه از سختی های آنجا سخنی نگفت مبادا پدر یا مادر دل نگران او شوند. همه چیز برایش زیبا بود زیرا وجودش، روحش و درونش زیبا بود.

در همان پادگان مسئول بهداری شد، به داد همه رسید و خودش بی پناه ماند.

و... صبح روز بیست و سوم خرداد ماه سال یک هزار و سیصد و نود، زنگ تلفن به صدا درآمد، دنیا تیره و تار شد، خبر باورکردنی نبود، خدایا چه می شنوم؟آیا حقیقت دارد؟اینها چه می گویند؟!!!....  

اما حقیقت داشت. خبر گویای شهادت ایمان بود.

او که مانند فرشته ای آرام و صبور در این دنیای فانی زیست، آرام، تنها و غریب و همچون فرشته ای بار سفر بست و در غروبی خون رنگ در بیست و دوم خرداد ماه بال گشود و از میان ما رفت و اینک ما مانده ایم و اندوه ندیدنش، یادش، خاطراتش  و عکسهایی که هنوز هم فرشته وار به ما لبخند میزنند.

 

آری... ایمان شهید شد.

نوشته شده در سه‌شنبه ۱٢ مهر ۱۳٩٠ساعت ۱:٠٩ ‎ب.ظ توسط علیرضا رئیس زاده نظرات () |

      

 

پاییز چه زیباست

                          مَهتاب زَده تاج سَرِ کاج

پاشویه پُرازبَرگِ خَزان دیده زَرد است

                          رَنگ از رُخِ مَهتاب پَریدَ ست

برگونه ماه ، ابراگر پنجه کِشیدَ ست

                          دامان خودش نیز دَریدَ ست

مستانه دَوَد با د

                          با شور زَنَد نِیلَبَک آرام

تا سَروِ دِل آرام برقصد

                          پُر شور، پُر ناز

از شوق بِخواند

                          شَبگیر، سَردار

               پاییز چه زیباست

هَربرگ که از شاخه جُدا گَشته به فکراست

                          تارویِ زمین بوسه زَنَدبَرلَب برگی

هربرگ که دررویِ زمین است به فکر است

                          تا باز کُند ناز و دَوَد گوشه دِنجی

آنگاه بسایند

                          لب را به لب هم

آنگاه بپیچند

                          تن را به تن هم

آنگاه بمیرند

                          تا باز پس از مرگ ، آرام نگیرند

آرام نگیرند

                          جاوید بمانند

سَر، باز، بُرون از بَغَلِ باغچه آرند

                          آرام بخوانند

پاییز چه زیباست

                          پاییزِ دو چَشمِ تو چه زیباست

سَرمَست لَبِ پنجره خاموش نشستم

                          هرچندتودرخانه من نیستی اِمشب

من دیده به چَشمانِ تو بستم

                          با یادِ تو مستم

هرعکس تواز یک طرفی خیره به سویم

                          این گوید : هان ... ، هیچ

آن گوید : برخیز و بیا زود به سویم

                          من گویم : نیلوفَرَکَم،رنگِ لَبت را

با بوسه بشویم ؟

                          با شعر بگویم ؟

                ای کاش .....

آن عکسِ تو از قاب در آید

                          همچون صدف از آب درآید

جان گیری و بر نقش و گل و بوته قالی بنشینی

                          آنگاه به تَن پیرهن ازشوق بدری

دیوانه همه شوق ، همه شور

                          بیگانه،پریشیده،همه شورهمه قهر

پُر شور برقصی

                          این جور برقصی ، آنجور برقصی

تا آن لحظه که تن ، خسته نمایی

                           بر بسترمن نقش شود پیکرِ گرمت

آرام بگیرم ، از عشق بمیرم

                           آنگاه به پاییزِ دو چشمِ تو بمیرم

هر برگ که از شاخه جانم به کَفِ بادِ روان است

                           هرسال که ازعمرمن آیدبه سرانجام

بینم که به پاییزِ دو چشمِ تو هر آن برگ

                           هر درد ، هر شور ، هر شعر

کز قلبِ مَنِ خسته جدا شد

                            بادِ هَوَسَت بُرد

آتش زد و خاکستر آن را به هوا ریخت

                            من هیچ نگویم

جز آنکه سرایم

                            پاییزِ دو چشمِ تو چه زیباست

     پاییز چه زیباست ، چه زیباست ، چه زیباست ...

 

 

نوشته شده در یکشنبه ۳٠ آبان ۱۳۸٩ساعت ۸:٢٥ ‎ب.ظ توسط علیرضا رئیس زاده نظرات () |

            

 

عصرِ یک روزِ بهاری،زیرِ باران بی قرار

                   رد شدی از آخرین پیچِ خیابانِ بهار

مثل گلبرگی عرق پوش از نوازشهایِ شرم

                   طعنه می زد گونه ات،حتی به نارنج و انار

پیش از این آری،اگر می دیدمت این سالها

                   رِخنه درروحم نمی کرد این سکوتِ مرگبار

گُفتمت : بنشین،برایم حرفِ تنهایی بزن

                   غیرِعشق اینجا ندارد حرفِ دیگر اعتبا ر

بی تو تکرارِ خزان است و زمستان و ستم

                   بی تو تقویمم ندارد عید و نوروز و بها ر

بی تعارف،از دلت می آید ای خوبِ نجیب

                    بعدِ چندین روز و ماه و سالهای آزگار

باز هم من باشم و تنهایی و دردی غریب

                    باز هم من باشم و شب پرسه های انتظار

ابرها رفتند و من ماندم،و تنها جایِ پا ت

                    مانده بودازخوابِ دیشب،رویِ پلکم یادگار

 

نوشته شده در پنجشنبه ٢۱ امرداد ۱۳۸٩ساعت ۸:۳٤ ‎ب.ظ توسط علیرضا رئیس زاده نظرات () |

برایت بارها باید بگویم

که در رگهایِ من جاری شدی چون خون

که از من ساختی بارِ دگر مجنون

شاید ...

نمی دانم ...

از شُکوهِ عشقِ آسمان سوز،برایت بارها باید بگویم

برایت بارها باید سرِ سجده فرود آورد

شاید ...

نمی دانم ...

زدستِ توبه تاریکیِ کوهستانِ غم باید سفر کرد

به دنبالِ تو تا خورشید باید رفت

شاید ...

نمی دانم ...

به دنبالِ تو تا خورشید باید رفت

به پیشِ پا یِ تو در این زمان

شاید ...

نمی دانم ...

که چون یک مشت خاکِ بی بها گردم

برای قلبِ تو شاید خدا گردم

شاید ...

نمی دانم ...

که در جایِ نگینِ تاجِ زرینِ کلاهت جای می گیرم

و یا در زیرِ پاهایِ تو بی رحمانه می میرم

شاید ...

نمی دانم ...

که بعد از سالهایِ سخت و دشوار

که بعد از روزهایِ تلخ و شیرین

شاید ...

نمی دانم ...

زمانِ مُردنم آیا در آغوشِ تو جانم را خدا گیرد

و یا این آرزو در سینه می میرد ...

نمی دانم ...

نوشته شده در شنبه ٢٩ خرداد ۱۳۸٩ساعت ٩:٤۳ ‎ب.ظ توسط علیرضا رئیس زاده نظرات () |


Design By : Night Skin